Krachtig in de kwetsbaarheid

Afgelopen weekend was het weer tijd voor een retraite. Tijd omdat passende retraites op mijn pad schijnen te komen wanneer het voor mij essentieel is om ergens op te bezinnen. En het thema zoals het zich aandient precies wanneer je die het hardst nodig hebt: je eigen plek innemen om je vurige kracht te kunnen omarmen. Want hoe vind je je plek in de orkaan van disbalans die het leven kan zijn op sommige levensgebieden als je besloten hebt te stoppen met vechten tegen emoties? Als je besloten hebt er liefdevol naartoe te bewegen, in contact te komen met je diepere verlangens, behoeften en daarbij horend gemis. Wetende hoe makkelijk het voor me geworden is om het uit te schakelen, de afgelopen jaren in functionele vermijding hebben me dat geleerd. Hoe vind je je plek wanneer disbalans je zodanig overspoelt dat de enige zekerheid die je voelt, is dat er geen zekerheid is (of lijkt te zijn). En dan is er voor mij maar één antwoord.

In de natuur zijn helpt me om dwars door alle onrust mijn kernachtige basis in mezelf terug te vinden. Want het is daar dat ik weer herinnerd word dat het innemen van mijn plek en het voelen van mijn kracht voor mij niks te maken heeft met prestaties, successen, de shit zo snel mogelijk onder het tapijt vegen om te laten zien dat mijn emoties mij niet klein krijgen, zodat ik door kan gaan met laten zien wat ik waard ben. Zeker niet. Je plek innemen en van daaruit jouw unieke kracht voelen heeft voor mij alles te maken met jezelf toestaan klein en kwetsbaar te zijn. Met de moed om je eigen pijn aan te kijken, de wil om je over te geven aan alle emoties die vechten om een uitweg te zoeken, het vertrouwen dat het oké is om het even helemaal niet te weten.

Het is precies dit waar ik ruimte voor maak, zittend in het hoge gras, kijkend naar de bomen in hoopvolle bloei, luisterend naar het geluid van de onbevangen vogels om me heen. Ik merk op hoe mijn ademhaling protesteert tegen de veelheid van wat ik toelaat in het voelen in het moment. Een protest dat ik inmiddels zo goed ken omdat het me wil beschermen tegen het te veel.

Ondertussen voel ik de aanwezigheid van de liefdevolle vrouw die in stilte naast me is komen zitten eerder dan ik haar zie. En daar was het moment dat ik me de meest krachtige versie van mezelf voelde die ik ooit zou kunnen zijn. Niet mijn gezicht afwenden, mijn tranen wegvegen, me verontschuldigen en zeggen dat het wel goed gaat. De kracht ontstond volledig in de kwetsbaarheid, juist in de kwetsbaarheid. Krachtig in hoe ik mijn betraande gezicht naar haar toe draaide en slechts glimlachte om mijn diep gevoelde dankbaarheid kenbaar te maken. Krachtig in het daaropvolgende, langdurige oogcontact waarin het non-verbale gesprek plaatsvond. Krachtig in mijn beweging naar haar toe om naast haar emotionele betrokkenheid óók haar fysieke aanwezigheid te mogen ontvangen. En precies dat was die dag de ultieme plek die ik in te nemen had. Mijn emoties kwamen zuchtend tot rust, mijn lijf zakte in de warme ontspanning. Mijn plek, mijn kracht. In niks meer dan rauwe kwetsbaarheid en emotionele, fysieke, oprechte verbinding met de ander.