Het lichaam erkennen in al haar grootsheid

“Dat ik nu pas begrijp dat mijn lichaam me eigenlijk altijd geholpen heeft.” Ze kijkt nog wat bedenkelijk, haar hoofd schuin, zachte ogen en met een voorzichtige glimlach op haar lippen. Deze ontluikende woorden zijn genoeg voor haar lichaam om met een zucht in de ontspanning te zakken. De taal van het lichaam om te zeggen: ik ben erkend, ik word nu op waarde geschat. De opluchting van haar lichaam is voelbaar en ze merkt het op.

Ik herinner me haar een paar weken geleden. Ik stelde haar een vraag over hoe ze de relatie met haar lichaam ervaart. Haar lichaam gaf antwoord. De ademhaling verstilde, het hoofd zoekend naar het ‘goede’ antwoord. Haar verstarde houding, haar borst verhard en kille ogen die boekdelen spraken. “Ik heb geen al te goede ervaringen met mijn lichaam”, zei ze met opeengeklemde kaken. “Mijn lichaam heeft me vaak genoeg in de steek gelaten. Klappen ontvangen zonder weerwoord of reactie”. Haar schouder schokte subtiel. Binnengehouden tranen van woede en onmacht, pijn van vroeger, dienden zich in moment opnieuw aan en zochten hun weg naar buiten. Ik krijg nog kippenvel als ik terugdenk aan de manier waarop ze haar lichaam verwijten maakte, zo ontzettend invoelbaar, zo herkenbaar en toch ook zo onterecht.

Terwijl ik daaraan terugdenk en nu de verzachting in haar ogen zie, voel ik mijn hart geraakt worden. Geraakt door haar moed om opnieuw kennis te maken met haar lichaam. Geraakt door hoe ze zo onbevangen als mogelijk haar lichaam opnieuw is gaan verkennen, wetende welke schade er aanwezig is. Ze heeft het nu al geweldig gedaan, zoals haar lichaam het al die jaren geweldig gedaan heeft. En nog steeds. Het lichaam deed en doet precies wat nodig was, wat haalbaar was in het moment. Ik weet hoe moeilijk het is om dat te leren inzien, als je altijd geloofd hebt dat je lichaam gefaald heeft op het moment dat je haar het hardst nodig had. Maar zij kon het inzien én voelen, door contact te maken met de liefdevolle compassie die ze ook zo rijk is. En ik ben ontzettend trots op haar.

Ze kan verder bouwen aan de hernieuwde relatie met haar lichaam. Met een eerste basis van vertrouwen dat haar lichaam de weg weet, dat haar lichaam weet welke stukken het nu mee mag nemen, een plek mag geven in het hele fysieke, emotionele en mentale systeem. En het lichaam weet precies wanneer daar ruimte voor is. Nu dus. Deze ontzettend sterke vrouw weet het en is klaar om de stap te zetten en haar oude pijn te verwelkomen. Haar eigen rake woorden: “In plaats van mijn lichaam af te wijzen, is het nu tijd om mijn lichaam te volgen naar de plekken waar ik naartoe moet in mezelf. Hoe spannend dat ook is”.

Ken je de momenten dat je in je hele lijf voelt dat je zielsveel houdt van je werk? Dat je overspoeld wordt door het gevoel dat dit precies is wat je hier te doen hebt? Dat je nederig dankbaar bent een stukje mee te mogen lopen op het pad van zulke moedige mensen? Dit was zo’n moment voor mij.