“Zo jong en al zo’n doorvoelde visie”

En de vraag die daar vaak achteraan komt: “hoe oud ben je eigenlijk?”. Ik moet daar altijd een beetje om lachen. Omdat die vraag niet komt van de mensen die ik begeleid, maar van collega’s in het vak. Mijn “doorvoelde visie” heeft vrij weinig te maken met leeftijd of werkervaringsjaren. De essentie ervan werd onlangs weer even heel voelbaar voor me, simpelweg in een liedje dat voorbijkwam op Spotify. “But I’m only human. And I bleed when I fall down. I’m only human. And I crash and I break down.” De essentie is gedeelde medemenselijkheid.

Onlangs meldde zich iemand in mijn praktijk omdat hij geïnteresseerd is in wandeltherapie en mijn lichaamsgerichte werkwijze. Vanuit de POH was hij doorgestuurd naar de basis-ggz en vandaaruit naar de gespecialiseerde ggz om daar te horen dat de inschatting is dat de problematiek te complex is en het advies is zich door de huisarts te laten verwijzen naar een traumacentrum. Kortom: maanden verder, maar nog geen stap gezet (letterlijk en figuurlijk). Geen ruimte gehad om te laten zien welke stappen hij in zich heeft. Geen kans gehad om te laten zien welke kracht er in hem schuilt.

Mijn hart liet als eerste van zich horen, maar werd overspoeld door gedachten die zich direct aandienden in mijn overbeschermende hoofd (want ja, I’m only human). “Wie denk ik te zijn om hieraan te beginnen als hij overal al afgewezen is?”. “Wat hebben ze gezien wat ik over het hoofd zie?”. Zoals ik dat graag doe, trok ik vervolgens de natuur in om te horen wat de rest van mijn lichaam me te vertellen heeft. Op reis door mijn eigen lichaam op zoek naar wijsheid. Gronding vanuit mijn voeten, contact maken met mijn buik om te voelen welke plek ik hier in te nemen heb, wat ik hierin te doen heb. En wat niet. Ik voel me stevig. Als vanzelf circuleert de energie weer naar boven. Langs mijn hart en ik wist al wat mijn hart me te vertellen had. Het stond open om hem te verwelkomen, direct al toen ik hem voor het eerst in zijn ogen keek. En weer terug naar mijn hoofd waar ik nu contact kon maken met mijn “doorvoelde visie”. De reden dat ik met mensen ben gaan werken en niet met psychische ziektebeelden.

Op LinkedIn zie ik veel berichten voorbij komen die beginnen met: “Met trots kan ik meedelen dat…” waarna de prachtigste kwalificaties en diploma’s voorbij komen. Hier komt de mijne. Met trots kan ik meedelen dat… ik geslaagd ben voor de ultieme test der menselijke maat. I’m only human.