“Maar ben je dan niet bang om mensen tegen te komen als je in het bos loopt met cliënten?”

“Maar ben je dan niet bang om mensen tegen te komen als je in het bos loopt met cliënten?”

Over het algemeen wordt dan niet bedoeld: wat nou als mensen me zien terwijl ik heerlijk op mijn gemak met ogen dicht aan het genieten ben van al het moois dat je in het bos via al je zintuigen tot je kunt nemen. Nee, de onderliggende spanning is eigenlijk: wat nou als we mensen tegenkomen terwijl de tranen hartstochtelijk stromen omdat we een moeilijk thema aan het onderzoeken zijn.

En die ken ik zelf ontzettend goed. Het is heel fijn om in de natuur bij mezelf te kunnen komen en te verbinden met wat zich van binnenuit aandient. In het geval van leuke dingen is dat geen enkel probleem. Maar bij minder leuke dingen wordt het moeilijker. Al bij de eerste sidderende verkramping in mijn hart, ben ik geneigd van het wandelpad af te gaan. Me terug te trekken op een diepere plek in het bos. Niet omdat ik niet wil voelen, ik wil er juist bij kunnen blijven. Maar om geen mensen te ontmoeten met mijn betraande ogen, bleke gezicht, vuurrode lippen en een druppel aan de neus. Of erger nog: er helemaal bij weggaan omdat ik mensen tegenkom.

En juist daar ligt een mooie leerschool voor me. Een hele spannende. Vanmorgen nog, in het bos. Ik zag de vrouw met haar hond al van verre aankomen. Wetende dat ik geen afslag meer kon nemen, weigerde ik om me om te draaien en terug te lopen. Mijn pas versnelde en ik wendde mijn blik al ‘ruim van tevoren’ af… Vervolgens had ik nog genoeg tijd om bij mezelf te voelen dat ik dit helemaal niet wilde. Niet echt tenminste. Ik vertraagde mijn pas weer, haalde diep adem, rechtte mijn rug, bewoog mijn hoofd omhoog en keek haar met een betraande glimlach rechtstreeks in de ogen. Mijn stem klonk laag en rauw terwijl ik haar gedag zei bij het passeren. Het voelde… puur. Een flitsontmoeting in het voorbijgaan, maar wel in een moment van echtheid.

Dus ja, in het bos (oké, ook daarbuiten) ben ik bij momenten bang om mensen te ontmoeten in mijn worstelingen. Maar de pure momenten, hoe vluchtig ook, die ontstaan door helemaal te blijven, zijn waardevol. Omdat ik me realiseerde hoe ik het andersom ken. Dat ik soms mensen passeer bij wie ik in het voorbijgaan in het energieveld kan meevoelen. Dat ik ze in de ogen kijk, glimlachend knik en gedag zeg. Zodat de ander zich even gezien mag voelen met alles wat er is. En ermee mag zijn.

#echtheid #gezienworden #kwetsbaarheid #weesermetwateris #ikvindmensendiekwetsbaarzijnmooi #enanderemensenook #buitenpsychologie